Inflatie keert terug. En deze keer wordt het nog gevaarlijker.
De inflatie in België liep in april opnieuw op tot +4,01%. De toename is logischerwijs voor een groot deel toe te schrijven aan de hogere energieprijzen.
Vandaag moeten de grote gevolgen van de energiecrisis in Europa waarschijnlijk nog zichtbaar worden.
Maar wie gelooft dat centrale banken en overheden niét opnieuw naar geldcreatie zullen grijpen zodra die economische pijn breder voelbaar wordt?
De aanleiding verschilt dus van de vorige inflatie opstoot na Corona, maar het gevolg dreigt opnieuw hetzelfde te worden… Meer liquiditeit in een wereld waar reële economie niet zomaar mee kan opschalen.
Alleen kampt de wereld vandaag al met een overmaat aan schulden. Het lijkt alsof we zo afstevenen op een schuldencrisis.
In België is dat misschien nog het duidelijkst zichtbaar. Het land zakt steeds sneller weg in een moeras van oplopende schulden, terwijl politici zelden verder komen dan symbool maatregelen, extra belastingen en het verder doorschuiven van de echte problemen.
Alsof men nog nooit van de Laffer curve heeft gehoord.
Laffer wees erop dat hogere belastingen niet onbeperkt meer inkomsten opleveren.
Vanaf een bepaald punt beginnen extra belastingen werken, investeringen en ondernemerschap zo sterk af te remmen dat de overheid uiteindelijk net minder opbrengsten krijgt. Ondanks een hoger belastingstarief.
Belastingen verhogen lijkt voor velen echter nog altijd de enige oplossing. Ook wanneer de huidige belastingdruk ondernemerschap, investeringen en economische dynamiek al ondergraaft.
In een land waar de overheid inmiddels meer dan 55% van het bbp herverdeelt, wordt het zonder fundamentele hervormingen onmogelijk om dit nog recht te trekken. Maar België is zeker geen alleenstaand geval. Ook in Nederland zie je dezelfde reflex opduiken. Daar liggen concrete plannen op tafel om zelfs ongerealiseerde meerwaarden op investeringen in box 3 te belasten. Dat is het soort beleid dat niet vertrekt vanuit groei of gezond verstand…
Overal zie je hetzelfde patroon terugkomen van oplopende tekorten, stijgende rentelasten en steeds minder budgettaire ruimte.
De obligatiemarkten tonen dat ook steeds duidelijker.
In Groot-Brittannië liep de rente op de 10-jaars staatsobligatie op tot boven 5%.
In de Verenigde Staten tikte de 10-jaars Treasury 4,4% rente aan.
Dat zijn signalen dat de markt hogere vergoedingen begint te eisen om overheden nog langer te financieren.
Tegelijk gebeurt er op de aandelenmarkten iets opmerkelijks. De beurs lijkt haast immuun voor de huidige problemen.
Sinds 2008 zijn beleggers er bijna systematisch mee weggekomen om elke dip in aandelenindices te kopen. Dat reflexgedrag zit vandaag diep ingebakken.
Maar precies daarin schuilt een groter gevaar. Paul Tudor Jones benadrukt hier dat de huidige markt op cruciale punten aan eerdere excessen doet denken.
Als de S&P500 in de komende tien jaar opnieuw naar een meer gemiddelde waardering uit het verleden zou evolueren, dan is één gevolg dat Amerikaanse aandelen over die periode een negatief rendement zullen laten zien.
Tudor Jones waarschuwt expliciet dat de marktkapitalisatie van Amerikaanse aandelen inmiddels boven 250% van het bbp ligt en dat een stevige correctie van aandelenprijzen ook de belastinginkomsten, en dus het begrotingstekort, zwaar kan raken.
Als dat begrotingstekort in zo’n scenario verder ontspoort, blijft er uiteindelijk ook in de VS maar één uitweg over, en dat is (nog) meer schuld, meer monetaire steun en opnieuw meer geldcreatie.
En meer geld in omloop, komt de koopkracht van dat geld niet ten goede.
Die koopkracht is in België sinds 2020 al met meer dan 25% uitgehold. En dat is dan nog enkel op basis van de officiële inflatie. In het echte leven voelt het voor veel gezinnen eerder als 30% of meer.
Welk gezin, welke werknemer kan zo’n nieuwe aanslag op spaargeld en koopkracht nog eens aan?
Precies daarom blijven wij zo aandachtig kijken naar tastbare activa.
De prijzen van goud, zilver en platina komen stilaan opnieuw in een zone waar wij hard beginnen opletten.
De omzetten op de termijnmarkten voor goud, en vooral voor zilver, zijn sinds januari sterk teruggevallen. Dat is een extra signaal dat de interesse van speculanten intussen volledig is afgekoeld.
Nobody cares. En precies dan wordt het voor de lange termijn interessant. Want vroeg of laat stappen die speculanten opnieuw in.
De partijen met de grootste marktkennis kopen intussen onverminderd met beide handen. Centrale banken wereldwijd voegden in het eerste kwartaal van 2026 opnieuw netto 244 ton fysiek goud toe aan hun reserves.
Voor ons blijft de conclusie dan ook eenvoudig. Koop echte activa die de overheid niet kan bijdrukken.
Uw positie in fysiek edelmetaal verder opbouwen?
Log hier in op uw goud999safe-account.
Tot binnenkort!
Het goud999safe team